Waga tego projektu wyznaczona jest jego położeniem, ponieważ zajmuje nie­wiel­ką, ale za to jed­ną najlepiej znanych i rozpoznawanych miejskich przestrzeni w Polsce.
Owo położenie placu Książąt Czartoryskich pomiędzy Arsenałem i Bramą Flo­riańską z jednej, a Muzeum Książąt Czartoryskich z drugiej strony, i jego zamk­nię­cie od zachodu bryłami kościoła księ­ży Pijarów oraz budynkiem tzw. Klasztorku, czy­ni z tej niewielkiej trójkątnej przestrzeni obszar nie­zwyk­łej odpowiedzialności pro­jek­to­wej.
To położenie pozwala nam także na stały dialog z ogromem widzów, którzy zapeł­niają to miejs­ce o każdej porze roku. Charakter tego dialogu musi być jednak ostroż­nie kształtowany, bo to­wa­rzy­szy mu świadomość autorów, że ich ważna, ale niewielka przestrzennie praca.
I tak też się dzieje.
Wskazujemy na istniejącą tu kiedyś ulicę przymurną, dbamy o zachowanie wytartego przez lata stopnia przy wejściu do muzeum, rzeźbę Merkurego widzi­my w chwili, kiedy już pokryje ją patyna. Wskazujemy na potrzebę udo­stęp­nie­nia dla publiczności – stale lub w wybranym czasie – tajemniczej, półpublicznej prze­strze­ni położonej za kościołem księży Pijarów, od strony prezbiterium.
Projekt jest wynikiem konkursu ogłoszonego przez Urząd Miasta Krakowa. Dane nam było w roku 2006 zwyciężyć tym konkursie.