Budynek postawiliśmy w starej części Nowej Huty, pomyślanej jako oddzielne miasto zreali­zowane w duchu realizmu socjalistycznego po II wojnie światowej, w sąsiedztwie największej pod­ów­czas polskiej huty stali (Huta im. Lenina). Dodajmy, że wyborna urbanistyka najstarszych części No­wej Huty wzbudza zachwyt światowych architektów – i jest zrealizowanym ideałem założenia ba­ro­ko­we­go. O czym jednak z pewnością nie wiedzieli ideowi dysponenci czasów real-soc.
Niewielką salę gimnastyczną (o wymiarach boiska 24 x 12 x 6m) dobudowaliśmy do szkoły po­licealnej, wybudowanej na podstawie powtarzalnego projektu w połowie lat pięćdziesiątych XX w. (sic!) jako żłobek. Poprzez architekturę sali odwołaliśmy się - skalą oraz rozwiązaniami detali bu­dow­la­nych - do sąsiednich zabudowań. Daliśmy projektowi masywny gzyms wieńczący budynek i wysunięty po­za jego obrys, horyzontalne boniowanie elewacji i wyraźny cokół. Posiłkowaliśmy się elementami obec­nymi w sąsiednich kwartałach zabudowy, które zostały tu przetworzone dla potrzeb nowej bryły.
Pełna ściana o nielicznych otworach okiennych oddziela salę (optycznie i akustycznie) od ulicy i od mieszkań położonych naprzeciwko. Wnętrze doświetliliśmy przez duże przeszklenie zwrócone w stro­nę wnętrza kwartału i rosnącej tam zieleni. Dla uniknięcia strat światła powodowanych przez e­wen­tualne siatki czy okratowania (chroniące szyby sali gimnastycznej przed uszkodzeniem) za­sto­so­wa­liśmy bezpieczne szkło, klejone warstwowo, podobnie jak szyby samochodowe.