Szałas
pl. Grzybowski, Warszawa



Projekt szałasu jest adaptacją archetypu ludzkiego schronienia do specyfiki zadanej lokalizacji.

Model najprostszego domu, stworzonego przez nachylone ku sobie ściany występuje na całym świecie. Ich rozsunięcie u szczytu zapewnia widok na niebo i gwiazdy. Postawiony na cokole, szałas nabiera odświętnego charakteru – adekwatnie do swego pozautylitarnego przeznaczenia.

Kształt budowli odnosi się do geometrii miejsca, skonstruowanej przez trzy osie: ulicy wpadającej na plac, jednej z jego alejek i symboliczną ziemia-niebo. Wielkości poszczególnych komponentów wynikają natomiast z technologii produkcji i dostępnych wymiarów surowca.

Trudno o właściwszy materiał na placu Grzybowskim niż metal. Ma on związek z lokalną tradycją rzemiosła i handlu, rdzawe żelazo pojawia się na balustradach balkonów narożnej kamienicy, także w niedawnej aranżacji placu. Odcięta przy ziemi wiklina, powszechny element polskiego pejzażu, jako plecionka tworzy zwieńczenie konstrukcji. Jej kolory związane są z czasem święta, pochodzą z palety jesieni, przejrzałego lata i zebranych plonów.

Przestrzenią publiczną naszych miast rządzi zazwyczaj bałagan; budy, stragany i kramy nie omijają ulic Warszawy. Mimo, że to obiekt tymczasowy, szałas staje się nowym przedmiotem na placu, pokrewnym jego obecnego miejskiego umeblowania, w które się wpisuje. Jest wśród swoich.