Inwestor poprosił nas o projekt zespołu domów mieszkalnych w pobliżu przedwojennego, do dziś używanego kąpieliska, nieopodal jednego z odrzańskich kanałów i na skraju osiedla domów jed­no­rodzinnych – obiektów o różnym charakterze, skali i czasie realizacji.
Sąsiedztwo – także bezpośrednie – wieloletnich dębów, jednoznacznie określa intensywność za­budowy, wysokość oraz kształty dachów skłoniły nas do zaprojektowania historycznych form bu­dyn­ków (z mansardowym dachem) skupionych wokół wspólnego, częściowo otwartego dziedzińca.
Całość założenia poddano regułom geometrii krzywej koszowej: jej obrys stanowi podwórko – plac zabaw dla dzieci, krótsza oś wyznacza główne wejście oraz położenie pary frontowych bu­dyn­ków, zaś linie poprowadzone odpowiednio ze środka i z ogniska wyznaczają miejsce pozostałych par do­mów.
Geometria była także podstawą kształtowania bryły budynków – zarówno obrysu ze­wnętrz­ne­go, jak i otworów okiennych i balkonów.
Za najbardziej odpowiedni materiał dla tak pomyślanych domów uznano kamień, z którego by­ły­by wykonane ściany, dach i balkony. Powierzchnie powstałe po wycięciu otworów miały być prze­szklo­ne, a części otwierane wyróżnione drewnianymi ramami.
Nasz projekt kończył się na etapie koncepcji – późniejsze fazy opracował wrocławski architekt, pan Andrzej Bartnik, a my – w miarę możliwości – służyliśmy mu pomocą.